M-decreet: theorie vs. praktijk (3)

Even herhalen. In theorie ondersteunt het M-decreet het recht op gewoon onderwijs voor iedereen. Maar in praktijk gaat het M-decreet even voorbij aan het recht op verzorging bij ziekte en handicap (waaronder aangepast onderwijs indien nodig) en maakt het gewoon onderwijs tot een plicht..

Is inclusie dan geen goed idee? Tuurlijk wel! Maar waarom wordt bij het opmaken van het onderwijsbeleid niet geluisterd naar de kinderen zelf? In het “What do you think”-project van UNICEF staat heel veel informatie over hoe jongeren met een handicap naar het (middelbaar) onderwijs in België kijken.

Jongeren in het UNICEF-project pleiten voor gelijke kansen, en willen naar de school van hun keuze kunnen gaan. En dan maakt “gewoon” of “buitengewoon” niet het verschil, maar wel de aanpak binnen hun school naar keuze.
In het Buitengewoon Onderwijs zouden ze toch liever een diploma krijgen in plaats van een getuigschrift of toch minstens meer duidelijkheid over de waarde van dat stukje papier en de mogelijkheden om al dan niet verder te studeren.
In het Gewoon Onderwijs zijn volgens hen zeker extra middelen nodig. Want gewone scholen zijn vaak nog niet voorzien op de opvang van kinderen met een handicap. Dit gaat niet alleen over aangepaste infrastructuur, maar ook over het beter begeleiden van de leerkrachten en het inzetten van gespecialiseerde leerkrachten met kennis over de handicap, die weten hoe ze de kinderen best aanpakken.

Jongeren zien positieve en negatieve elementen in zowel het gewoon als het buitengewoon onderwijs. Ze pleiten ervoor om de keuze te hebben.

Een ander belangrijk pijnpunt is pesten. Leerlingen met een handicap vormen een makkelijk doelwit voor pestkoppen. Inclusie en geïntegreerd onderwijs kan kinderen helpen om te gaan met diversiteit, maar dan moeten scholen nog meer werk maken van een anti-pestbeleid. Het sensibiliseren van ouders, leerkrachten, toekomstige leerkrachten en kinderen is een noodzakelijke voorwaarde om van geïntegreerd onderwijs een succes te maken.

Opvallendste vaststelling: jongeren met een handicap zien zowel in het gewoon als in het buitengewoon onderwijs positieve en negatieve elementen. Ze pleiten er vooral voor om de keuze te hebben. Het M-decreet biedt echter geen keuzemogelijkheid en stelt: gewoon onderwijs voor iedereen en als het echt niet anders kan, dan is het buitengewoon onderwijs een optie. Dat lijkt mij een goede manier om te polariseren, maar dat is vast niet de bedoeling van het M-decreet..?

Wat er ook van zij, inclusie is volgens mij pas mogelijk als het onderwijs zich anders gaat organiseren. Wie zijn school (of misschien zelfs het hele onderwijsbeleid) echt anders en met meer mogelijkheden voor inclusie wil gaan organiseren, mag mij altijd contacteren!

Voor tips, kan ik alvast deze boeken aanraden:

Bron: UNICEF-project: “What do you think?”